麦琴一年读经计划

Paul's Greeting and Salvation in Christ

¹Paulus, Apostolus non ab hominibus, neque per hominem, sed per Jesum Christum, et Deum Patrem, qui suscitavit eum a mortuis:

²et qui mecum sunt omnes fratres, ecclesiis Galatiæ.

³Gratia vobis, et pax a Deo Patre, et Domino nostro Jesu Christo,

⁴qui dedit semetipsum pro peccatis nostris, ut eriperet nos de præsenti sæculo nequam, secundum voluntatem Dei et Patris nostri,

⁵cui est gloria in sæcula sæculorum. Amen.

There Is No Other Gospel

⁶Miror quod sic tam cito transferimini ab eo qui vos vocavit in gratiam Christi in aliud Evangelium:

⁷quod non est aliud, nisi sunt aliqui qui vos conturbant, et volunt convertere Evangelium Christi.

⁸Sed licet nos aut angelus de cælo evangelizet vobis præterquam quod evangelizavimus vobis, anathema sit.

⁹Sicut prædiximus, et nunc iterum dico: si quis vobis evangelizaverit præter id quod accepistis, anathema sit.

¹⁰Modo enim hominibus suadeo, an Deo? an quæro hominibus placere? si adhuc hominibus placerem, Christi servus non essem.

The Gospel Received by Revelation, Not from Man

¹¹Notum enim vobis facio, fratres, Evangelium, quod evangelizatum est a me, quia non est secundum hominem:

¹²neque enim ego ab homine accepi illud, neque didici, sed per revelationem Jesu Christi.

¹³Audistis enim conversationem meam aliquando in Judaismo: quoniam supra modum persequebar Ecclesiam Dei, et expugnabam illam,

¹⁴et proficiebam in Judaismo supra multos coætaneos meos in genere meo, abundantius æmulator existens paternarum mearum traditionum.

¹⁵Cum autem placuit ei, qui me segregavit ex utero matris meæ, et vocavit per gratiam suam,

¹⁶ut revelaret Filium suum in me, ut evangelizarem illum in gentibus: continuo non acquievi carni et sanguini,

¹⁷neque veni Jerosolymam ad antecessores meos Apostolos: sed abii in Arabiam, et iterum reversus sum Damascum:

Paul's Activity Apart from the Jerusalem Church

¹⁸deinde post annos tres veni Jerosolymam videre Petrum, et mansi apud eum diebus quindecim:

¹⁹alium autem Apostolorum vidi neminem, nisi Jacobum fratrem Domini.

²⁰Quæ autem scribo vobis, ecce coram Deo, quia non mentior.

²¹Deinde veni in partes Syriæ, et Ciliciæ.

²²Eram autem ignotus facie ecclesiis Judææ, quæ erant in Christo:

²³tantum autem auditum habebant quoniam qui persequebatur nos aliquando, nunc evangelizat fidem, quam aliquando expugnabat:

²⁴et in me clarificabant Deum.

The Pride of Tyre's King Who Claimed to Be a God

¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²Fili hominis, dic principi Tyri: [Hæc dicit Dominus Deus: Eo quod elevatum est cor tuum, et dixisti: Deus ego sum, et in cathedra Dei sedi in corde maris, cum sis homo, et non deus: et dedisti cor tuum quasi cor Dei:

³ecce sapientior es tu Daniele: omne secretum non est absconditum a te:

⁴in sapientia et prudentia tua fecisti tibi fortitudinem, et acquisisti aurum et argentum in thesauris tuis:

⁵in multitudine sapientiæ tuæ, et in negotiatione tua multiplicasti tibi fortitudinem, et elevatum est cor tuum in robore tuo:

⁶propterea hæc dicit Dominus Deus: Eo quod elevatum est cor tuum quasi cor dei,

⁷idcirco ecce ego adducam super te alienos, robustissimos gentium: et nudabunt gladios suos super pulchritudinem sapientiæ tuæ, et polluent decorem tuum.

⁸Interficient, et detrahent te: et morieris in interitu occisorum in corde maris.

⁹Numquid dicens loqueris: Deus ego sum, coram interficientibus te, cum sis homo, et non deus, in manu occidentium te?

¹⁰Morte incircumcisorum morieris in manu alienorum, quia ego locutus sum, ait Dominus Deus.]

A Lament for the King of Tyre Who Was in Eden

¹¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens: Fili hominis, leva planctum super regem Tyri,

¹²et dices ei: [Hæc dicit Dominus Deus: Tu signaculum similitudinis, plenus sapientia, et perfectus decore.

¹³In deliciis paradisi Dei fuisti: omnis lapis pretiosus operimentum tuum, sardius, topazius, et jaspis, chrysolithus, et onyx, et beryllus, sapphirus, et carbunculus, et smaragdus: aurum, opus decoris tui: et foramina tua, in die qua conditus es, præparata sunt.

¹⁴Tu cherub extentus, et protegens, et posui te in monte sancto Dei: in medio lapidum ignitorum ambulasti,

¹⁵perfectus in viis tuis a die conditionis tuæ, donec inventa est iniquitas in te.

¹⁶In multitudine negotiationis tuæ repleta sunt interiora tua iniquitate, et peccasti: et ejeci te de monte Dei, et perdidi te, o cherub protegens, de medio lapidum ignitorum.

¹⁷Et elevatum est cor tuum in decore tuo; perdidisti sapientiam tuam in decore tuo: in terram projeci te; ante faciem regum dedi te ut cernerent te.

¹⁸In multitudine iniquitatum tuarum, et iniquitate negotiationis tuæ, polluisti sanctificationem tuam: producam ergo ignem de medio tui, qui comedat te, et dabo te in cinerem super terram, in conspectu omnium videntium te.

¹⁹Omnes qui viderint te in gentibus, obstupescent super te: nihili factus es, et non eris in perpetuum.]

Judgment Against Sidon and the Restoration of Israel

²⁰Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²¹Fili hominis, pone faciem tuam contra Sidonem, et prophetabis de ea:

²²et dices: [Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, Sidon, et glorificabor in medio tui: et scient quia ego Dominus, cum fecero in ea judicia, et sanctificatus fuero in ea.

²³Et immittam ei pestilentiam, et sanguinem in plateis ejus: et corruent interfecti in medio ejus gladio per circuitum, et scient quia ego Dominus.

²⁴Et non erit ultra domui Israël offendiculum amaritudinis, et spina dolorem inferens undique per circuitum eorum qui adversantur eis: et scient quia ego Dominus Deus.

²⁵Hæc dicit Dominus Deus: Quando congregavero domum Israël de populis in quibus dispersi sunt, sanctificabor in eis coram gentibus: et habitabunt in terra sua, quam dedi servo meo Jacob:

²⁶et habitabunt in ea securi, et ædificabunt domos, et plantabunt vineas, et habitabunt confidenter, cum fecero judicia in omnibus qui adversantur eis per circuitum: et scient quia ego Dominus Deus eorum.]

A Night Meditation Remembering Ancient Wonders

¹Intellectus Asaph. [Attendite, popule meus, legem meam; inclinate aurem vestram in verba oris mei.

²Aperiam in parabolis os meum; loquar propositiones ab initio.

³Quanta audivimus, et cognovimus ea, et patres nostri narraverunt nobis.

⁴Non sunt occultata a filiis eorum in generatione altera, narrantes laudes Domini et virtutes ejus, et mirabilia ejus quæ fecit.

⁵Et suscitavit testimonium in Jacob, et legem posuit in Israël, quanta mandavit patribus nostris nota facere ea filiis suis:

⁶ut cognoscat generatio altera: filii qui nascentur et exsurgent, et narrabunt filiis suis,

⁷ut ponant in Deo spem suam, et non obliviscantur operum Dei, et mandata ejus exquirant:

⁸ne fiant, sicut patres eorum, generatio prava et exasperans; generatio quæ non direxit cor suum, et non est creditus cum Deo spiritus ejus.

⁹Filii Ephrem, intendentes et mittentes arcum, conversi sunt in die belli.

¹⁰Non custodierunt testamentum Dei, et in lege ejus noluerunt ambulare.

¹¹Et obliti sunt benefactorum ejus, et mirabilium ejus quæ ostendit eis.

¹²Coram patribus eorum fecit mirabilia in terra Ægypti, in campo Taneos.

¹³Interrupit mare, et perduxit eos, et statuit aquas quasi in utre:

¹⁴et deduxit eos in nube diei, et tota nocte in illuminatione ignis.

¹⁵Interrupit petram in eremo, et adaquavit eos velut in abysso multa.

¹⁶Et eduxit aquam de petra, et deduxit tamquam flumina aquas.

¹⁷Et apposuerunt adhuc peccare ei; in iram excitaverunt Excelsum in inaquoso.

¹⁸Et tentaverunt Deum in cordibus suis, ut peterent escas animabus suis.

¹⁹Et male locuti sunt de Deo; dixerunt: Numquid poterit Deus parare mensam in deserto?

²⁰quoniam percussit petram, et fluxerunt aquæ, et torrentes inundaverunt. Numquid et panem poterit dare, aut parare mensam populo suo?

²¹Ideo audivit Dominus et distulit; et ignis accensus est in Jacob, et ira ascendit in Israël:

²²quia non crediderunt in Deo, nec speraverunt in salutari ejus.

²³Et mandavit nubibus desuper, et januas cæli aperuit.

²⁴Et pluit illis manna ad manducandum, et panem cæli dedit eis.

²⁵Panem angelorum manducavit homo; cibaria misit eis in abundantia.

²⁶Transtulit austrum de cælo, et induxit in virtute sua africum.

²⁷Et pluit super eos sicut pulverem carnes, et sicut arenam maris volatilia pennata.

²⁸Et ceciderunt in medio castrorum eorum, circa tabernacula eorum.

²⁹Et manducaverunt, et saturati sunt nimis, et desiderium eorum attulit eis:

³⁰non sunt fraudati a desiderio suo. Adhuc escæ eorum erant in ore ipsorum,

³¹et ira Dei ascendit super eos: et occidit pingues eorum, et electos Israël impedivit.

³²In omnibus his peccaverunt adhuc, et non crediderunt in mirabilibus ejus.

³³Et defecerunt in vanitate dies eorum, et anni eorum cum festinatione.

³⁴Cum occideret eos, quærebant eum et revertebantur, et diluculo veniebant ad eum.

³⁵Et rememorati sunt quia Deus adjutor est eorum, et Deus excelsus redemptor eorum est.

³⁶Et dilexerunt eum in ore suo, et lingua sua mentiti sunt ei;

³⁷cor autem eorum non erat rectum cum eo, nec fideles habiti sunt in testamento ejus.

³⁸Ipse autem est misericors, et propitius fiet peccatis eorum, et non disperdet eos. Et abundavit ut averteret iram suam, et non accendit omnem iram suam.

³⁹Et recordatus est quia caro sunt, spiritus vadens et non rediens.

⁴⁰Quoties exacerbaverunt eum in deserto; in iram concitaverunt eum in inaquoso?

⁴¹Et conversi sunt, et tentaverunt Deum, et sanctum Israël exacerbaverunt.

⁴²Non sunt recordati manus ejus, die qua redemit eos de manu tribulantis:

⁴³sicut posuit in Ægypto signa sua, et prodigia sua in campo Taneos;

⁴⁴et convertit in sanguinem flumina eorum, et imbres eorum, ne biberent.

⁴⁵Misit in eos cœnomyiam, et comedit eos, et ranam, et disperdidit eos;

⁴⁶et dedit ærugini fructus eorum, et labores eorum locustæ;

⁴⁷et occidit in grandine vineas eorum, et moros eorum in pruina;

⁴⁸et tradidit grandini jumenta eorum, et possessionem eorum igni;

⁴⁹misit in eos iram indignationis suæ, indignationem, et iram, et tribulationem, immissiones per angelos malos.

⁵⁰Viam fecit semitæ iræ suæ: non pepercit a morte animabus eorum, et jumenta eorum in morte conclusit:

⁵¹et percussit omne primogenitum in terra Ægypti; primitias omnis laboris eorum in tabernaculis Cham:

⁵²et abstulit sicut oves populum suum, et perduxit eos tamquam gregem in deserto:

⁵³et deduxit eos in spe, et non timuerunt, et inimicos eorum operuit mare.

⁵⁴Et induxit eos in montem sanctificationis suæ, montem quem acquisivit dextera ejus; et ejecit a facie eorum gentes, et sorte divisit eis terram in funiculo distributionis;

⁵⁵et habitare fecit in tabernaculis eorum tribus Israël.

⁵⁶Et tentaverunt, et exacerbaverunt Deum excelsum, et testimonia ejus non custodierunt.

⁵⁷Et averterunt se, et non servaverunt pactum: quemadmodum patres eorum, conversi sunt in arcum pravum.

⁵⁸In iram concitaverunt eum in collibus suis, et in sculptilibus suis ad æmulationem eum provocaverunt.

⁵⁹Audivit Deus, et sprevit, et ad nihilum redegit valde Israël.

⁶⁰Et repulit tabernaculum Silo, tabernaculum suum, ubi habitavit in hominibus.

⁶¹Et tradidit in captivitatem virtutem eorum, et pulchritudinem eorum in manus inimici.

⁶²Et conclusit in gladio populum suum, et hæreditatem suam sprevit.

⁶³Juvenes eorum comedit ignis, et virgines eorum non sunt lamentatæ.

⁶⁴Sacerdotes eorum in gladio ceciderunt, et viduæ eorum non plorabantur.

⁶⁵Et excitatus est tamquam dormiens Dominus, tamquam potens crapulatus a vino.

⁶⁶Et percussit inimicos suos in posteriora; opprobrium sempiternum dedit illis.

⁶⁷Et repulit tabernaculum Joseph, et tribum Ephraim non elegit:

⁶⁸sed elegit tribum Juda, montem Sion, quem dilexit.

⁶⁹Et ædificavit sicut unicornium sanctificium suum, in terra quam fundavit in sæcula.

⁷⁰Et elegit David, servum suum, et sustulit eum de gregibus ovium; de post fœtantes accepit eum:

⁷¹pascere Jacob servum suum, et Israël hæreditatem suam.

⁷²Et pavit eos in innocentia cordis sui, et in intellectibus manuum suarum deduxit eos.]