ἐκπλήσσω

정의

놀라게 하다

be astonished

동사 '놀라게 하다; (수동) 몹시 놀라다'.

• ἐξεπλήσσοντο 마태복음 7:28 놀래니 korHRV
• ἐκπλήσσεσθαι 마태복음 13:54 놀라 korHRV
• ἐξεπλήσσοντο 마태복음 19:25 놀라 korHRV
• ἐξεπλήσσοντο 마태복음 22:33 놀라더라 korHRV
• ἐξεπλήσσοντο 마가복음 1:22 놀라니 korHRV
• ἐξεπλήσσοντο 마가복음 6:2 놀라 korHRV
• ἐξεπλήσσοντο 마가복음 7:37 놀라 korHRV
• ἐξεπλήσσοντο 마가복음 10:26 놀라 korHRV
• ἐξεπλήσσετο 마가복음 11:18 기이히 여기므로 korHRV
• ἐξεπλάγησαν, 누가복음 2:48 놀라며 korHRV
• ἐξεπλήσσοντο 누가복음 4:32 놀라니 korHRV
• ἐξεπλήσσοντο 누가복음 9:43 놀라니라 korHRV
• ἐκπλησσόμενος 사도행전 13:12 기이히 여기니라 korHRV