καρποφορέω

정의

열매 맺다

to bear fruit

동사 '열매를 맺다'.

• καρποφορεῖ 마태복음 13:23 결실하여 korHRV
• καρποφοροῦσιν 마가복음 4:20 결실을 korHRV
• καρποφορεῖ 마가복음 4:28 열매를 맺되 korHRV
• καρποφοροῦσιν 누가복음 8:15 결실하는 자니라 korHRV
• καρποφορήσωμεν 로마서 7:4 열매를 맺히게 korHRV
• καρποφορῆσαι 로마서 7:5 열매를 맺게 korHRV
• καρποφορούμενον 골로새서 1:6 열매를 맺어 korHRV
• καρποφοροῦντες 골로새서 1:10 열매를 맺게 korHRV