καταπατέω

정의

짓밟다

to trample

동사 '짓밟다, 밟아 뭉개다'.

• καταπατεῖσθαι 마태복음 5:13 밟힐 korHRV
• καταπατήσουσιν 마태복음 7:6 밟고 korHRV
• κατεπατήθη, 누가복음 8:5 밟히며 korHRV
• καταπατεῖν 누가복음 12:1 밟힐 만큼 korHRV
• καταπατήσας 히브리서 10:29 밟고 korHRV