καταργέω

정의

폐하다/없애다

to abate

동사 '폐하다, 무효화하다, 없애다'.

• καταργεῖ;¶ 누가복음 13:7 버리느냐 korHRV
• καταργήσει; 로마서 3:3 폐하겠느뇨 korHRV
• καταργοῦμεν 로마서 3:31 폐하느뇨 korHRV
• κατήργηται 로마서 4:14 폐하여졌느니라 korHRV
• καταργηθῇ 로마서 6:6 멸하여 korHRV
• κατήργηται 로마서 7:2 벗어났느니라 korHRV
• κατηργήθημεν 로마서 7:6 벗어났으니 korHRV
• καταργήσῃ, 고린도전서 1:28 폐하려 하시나니 korHRV
• καταργουμένων· 고린도전서 2:6 없어질 korHRV
• καταργήσει. 고린도전서 6:13 다 폐하시리라 korHRV
• καταργηθήσονται· 고린도전서 13:8 폐하고 korHRV
• καταργηθήσεται. 고린도전서 13:8 폐하리라 korHRV
• καταργηθήσεται. 고린도전서 13:10 폐하리라 korHRV
• κατήργηκα 고린도전서 13:11 버렸노라 korHRV
• καταργήσῃ 고린도전서 15:24 멸하시고 korHRV
• καταργεῖται 고린도전서 15:26 멸망 받을 korHRV
• καταργουμένην, 고린도후서 3:7 없어질 korHRV
• καταργούμενον 고린도후서 3:11 없어질 것도 korHRV
• καταργουμένου· 고린도후서 3:13 없어질 것의 korHRV
• καταργεῖται, 고린도후서 3:14 없어질 것이라 korHRV