Cebuano ULB 2 Peter 2장

Ang mini nga mga propeta miduol ngadto sa mga tawo, ug ang mini usab nga mga magtutudlo moanha kaninyo. Sa hilom modala sila sa makadaot nga mga tumotumo, ug ilang ilimod ang agalon nga nagpalit kanila. Nagdala sila ug hinanali nga pagkalaglag sa ilang mga kaugalingon.

Daghan ang mosunod sa ilang mga kalaw-ayan, ug pinaagi kanila ang dalan sa kamatuoran mahimong mapanamastamasan.

Uban sa kahakog sila makahimo sa pagpangginansiya kaninyo uban sa malimbungong mga pulong. Ang paghukom kanila dili magdugay; ang paglaglag kanila dili matulog.

Kay ang Dios wala mopahilikay sa mga anghel nga nakasala. Hinuon iya silang gitugyan ngadto sa ubos sa Tartarus aron taguan nga nakakadina sa ilalom nga mangitngit hangtod sa paghukom.

Sa gihapon, wala siya mopahilikay sa karaang kalibotan. Hinuon, iyang gitipigan si Noe, nga usa ka tigpahibalo sa pagkamatarong, uban sa pito ka mga kaubanan, sa dihang siya nagpadala ug usa ka lunop sa kalibotan sa mga dili-diosnon.

Ang Dios usab mipakunhod sa mga siyudad sa Sodoma ug Gomora sa pagkaabo ug gisilotan sila sa pagkalaglag, ingon nga sumbanan kung unsa ang mahitabo sa mga dili-diosnon.

Apan alang sa matarong nga si Lot, nga gidaogdaog pinaagi sa pamatasan sa malinapason nga mga tawo diha sa kalaw-ayan, ang Dios nagluwas kaniya.

Kay kadtong matarong nga tawo, nga nagpuyo uban kanila sa matag-adlaw, gipaantos sa iyang matarong nga kalag tungod sa iyang nakita ug nadungog.

Nasayod ang Ginoo kung unsaon pagluwas ang mga diosnon nga katawhan gikan sa mga pagsulay, ug unsaon pagpugong ang dili matarong nga katawhan alang sa pagsilot sa adlaw sa paghukom.

Kini pinasahi nga matuod alang niadtong nagpadayon sa dunot nga mga tinguha sa unod ug nagatamay sa katungod. Sila maisog ug mabuotbuoton sa kaugalingon. Dili sila mahadlok sa pagpanamastamas sa usa nga mahimayaon.

Ang mga anghel adunay mas dakong kusog ug gahom, apan wala sila modala ug makainsulto nga mga paghukom batok kanila ngadto sa Ginoo.

Apan kining walay hunahuna nga mga mananap gihimo lamang aron dakpon ug laglagon. Wala sila masayod kung unsa ang ilang gitamay. Sila mangalaglag.

Madawat nila ang ganti sa ilang sayop nga mga binuhatan. Naghunahuna sila nga ang bililhong mga butang niana nga adlaw usa ka makalipay. Sila mga mantsa ug mga lama. Naglipay sila sa ilang malimbongon nga mga buhat samtang sila nagkombira uban kanimo.

Aduna silay mga mata nga puno sa mananapaw nga mga babaye; wala gayod silay katagbawan diha sa sala. Ilang gidani ang huyang nga mga kalag ngadto sa pagbuhat ug daotan, ug ang ilang mga kasing-kasing gibansay sa pagkamaibugon. Mga anak sila sa tunglo!

Gibiyaan nila ang matarong nga dalan. Sila nahisalaag ug sila misunod sa dalan ni Balaam nga anak ni Beor, nga nahigugma sa pagdawat ug bayad sa pagka dili matarong.

Apan siya nakabaton ug pagbadlong alang sa iyang kaugalingong kalapasan. Ang dili makasulti nga asno nagsulti sa tingog sa tawo nga nagpahunong sa kabuang sa propeta.

Kini nga mga tawo sama sa mga tuboran nga walay tubig. Sama sila sa mga panganod nga gipalid sa usa ka bagyo. Ang mabaga nga kangitngit nakatagana alang kanila.

Nagsulti sila ug walay pulos nga pagpanghinambog. Ilang gidani ang mga tawo pinaagi sa mga pangibog sa unod. Ilang gidani ang mga tawo nga naningkamot sa paglikay gikan sa pagkinabuhi diha sa kasaypanan.

Sila nagsaad ug kagawasan ngadto kanila, apan mismo ang ilang mga kaugalingon nangaulipon sa pagkadautan. Kay ang tawo ulipon sa bisan unsa nga makabuntog kaniya.

Si bisan kinsa ang molikay sa kahugaw sa kalibotan pinaagi sa kaalam sa Ginoo ug sa Manluluwas nga si Jesu-Cristo, ug unya mobalik pag-usab niadtong mga kahugaw, ang kataposang kahimtang mahimong mas daotan alang kanila kaysa sa unang kahimtang.

Kini mahimong mas maayo pa alang kanila nga wala masayod sa paagi sa pagkamatarong kaysa nasayod niini ug mopalayo gikan sa balaang kasugoan nga gihatod ngadto kanila.

Kini nga panultihon matuod ngadto kanila: “Ang iro mobalik sa iyang kaugalingong suka. Ang giligo na nga baboy mobalik paglunang sa lamakan.”