Cebuano ULB 2 Timothy 2장

Busa ikaw, akong anak, magpalig-on ka sa grasya nga anaa kang Cristo Jesus.

Ug ang mga butang nga nadunggan nimo gikan kanako taliwala sa daghang mga saksi, isalig nimo sa matinud-anon nga mga tawo, nga maoy makatudlo sad sa uban.

Mag-antos ka sa kalisod uban nako, ingon nga usa ka maayong sundalo ni Cristo Jesus.

Walay sundalo nga nag-alagad samtang nagpalambigit sa mga kalihokan niining kinabuhi, aron nga iyang mapahimuot ang iyang taas nga opisyal.

Usa sad, kung adunay tawo nga makigkompetensiya ingon nga atleta, dili siya makoronahan gawas kung makigkompetensiya siya sumala sa mga balaod.

Ang kugihan nga mag-uuma maoy una nga makadawat sa iyang bahin sa abot.

Hunahunaa ang akong gisulti, kay ang Ginoo ang maghatag kanimo ug pagsabot sa tanan.

Hinumdumi si Jesu Cristo, nga gikan sa kaliwat ni David, nga gibanhaw gikan sa kamatayon, sumala sa akong mensahe nga maayong balita,

sa diin nag-antos ako hangtod sa gikadenahan ingon nga kriminal. Apan ang pulong sa Dios wala gyud makadenahan.

Busa naglahutay ako sa tanan alang adtong nga mga pinili, aron hinaut sila sad makabaton sa kaluwasan nga anaa kang Cristo Jesus, uban sa walay katapusang himaya.

Masaligan kini nga panultihon: “Kung kita namatay uban kaniya, mabuhi usab kita uban kaniya.

Kung kita molahutay, maghari usab kita uban kaniya. Kung ato siyang ilimod, ilimod sad kita niya.

Kung kita dili matinud-anon, magpabilin siya nga matinud-anon, kay dili niya malimod ang iyang kaugalingon.”

Ipadayon nimo ang pagpahinumdom kanila niining mga butanga. Pasidan-i sila atubangan sa Dios nga dili sila makig-away mahitungod sa mga pulong, tungod kay ang pagbuhat niini walay kapuslanan, gadaot sa mga maminaw niini.

Paningkamuti pag-ayo nga mapakita nimo imong kaugalingon ingon nga giuyonan sa Dios nga nagtrabaho nga walay ikaulaw, nga sakto ang paggamit sa pulong sa kamatuoran.

Likayi ang malaw-ay nga panultihon, nga magdala sa samot nga pagkinabuhi nga dili diosnon.

Ang ilang pulong mokaylap sama sa kabahong, uban niini sila Himeneo ug Felito,

mga lalaki nga nasalaag gikan sa kamatuoran, nga nag-ingon nga nahitabo na ang pagkabanhaw, ug gilibog nila ang pagtuo sa uban.

Bisan pa niini, gatindog ang lig-on nga pundasyon sa Dios nga aduna niining kinudlit, “Nakahibalo ang Ginoo kinsa ang iya,” ug “Ang tanan nga nagsangpit sa ngalan sa Ginoo kinahanglan mobiya sa dili pagkamatarong.”

Sa dato nga panimalay, dili lamang mga bulawan ug plata ang mga galamiton, apan aduna sad gikan sa kahoy ug pula nga yuta; ang uban alang sa halangdong paggamit ug ang uban sa dili halangdon.

Kung manghinlo ang usa ka tawo sa iyang kaugalingon gikan sa dili halangdon nga paggamit, mahimo siya nga halangdon nga galamiton, gigahin, mapuslanon sa Amo, ug andam siya sa tanang maayo nga buluhaton.

Magpalayo ka sa lawasnong kaibog sa mga batan-on, ug tinguhaa ang pagkamatarong, pagtuo, gugma, kalinaw, uban kanila nga nagtawag sa Ginoo gikan sa putli nga kasingkasing.

Apan balibari ang binuang ug ignoranti nga mga pangutana, kay nasayod ka nga kini maoy hinungdan sa mga lalis.

Kinahanglan ang alagad sa Ginoo dili mangaway, apan hinuon kinahanglan malumo siya sa tanan, kahibalo magtudlo, mapailubon,

adunay kaaghup nga magtudlo adtong mga mosupak kaniya. Basin pa ang Dios maghatag kanila ug paghinulsol sa diin masayod sila sa kamatuoran,

ug unta mabalik kanila ang maayong panghunahuna aron makaikyas sila sa lit-ag sa yawa, kay sila nadakpan niya alang sa iyang kabubut-on.